17-10-2026 - Een Hagevelds natuurmonument, zo mogen we Kees Stokman wel noemen. Op 2 oktober is hij in zijn woonplaats Hillegom overleden. Op woensdag 7 oktober vond de crematie plaats in Nieuw Vennep. Vele Hageveldse medewerkers van vroeger en van nu waren daarbij aanwezig. Tot het einde van zijn leven voelde Kees zich in al zijn vezels met Hageveld verbonden. Kees was diep geworteld in de Hageveldse grond.
Door Hillebrand de Lange
In de zomer van 2003 nam Kees afscheid van Hageveld als docent lichamelijke opvoeding. In grootse stijl, met een jubileumuitvoering van de ‘Ronde van Hageveld’. Een massale deelname van leerlingen, docenten en oud-leerlingen getuigde van de grote waardering die iedereen voor hem had. Zijn afscheid als docent van de school, sinds 1971, betekende echter allerminst een afscheid van Hageveld. Het beheer van de terreinen, het bos en de tuinen bleef onder zijn verantwoordelijkheid. Met grote betrokkenheid en passie heeft hij zich ingezet voor de verfraaiing en het onderhoud van de natuurlijke omgeving van Hageveld.
Kees was een gepassioneerd schaatser. Driemaal heeft hij de Elfstedentocht uitgereden. Zodra er ijs lag begon zijn hart sneller te kloppen. Zou er dit jaar een schaatstocht voor de hele school naar Jisp inzitten? Een Bannetocht. Vele malen heeft hij de organisatie van zo’n dag op zich genomen. Het waren topdagen voor de hele school. Hij genoot er intens van dat zovele leerlingen een prachtdag hadden beleefd op het ijs. Ook tijdens de lessen liet hij de leerlingen, indien enigszins mogelijk, op de bevroren sloten rondom Hageveld schaatsen.
Kees was ook altijd betrokken bij de organiatie van sportdagen op Hageveld. Het beregenen en het inrichten van de sportvelden om deze dagen vlekkeloos te laten verlopen was een arbeidsintensieve zaak. Die dagen waren hoogtepnunten voor hem. Ook de deelname van leerlingen aan interscholaire sporttoernooien had voor hem een hoge prioriteit. Hij was er altijd voor in om deze sportploegen te begeleiden, te coachen en mee te gaan naar de plekken waar de wedstrijden gespeeld of verreden werden. Vooral naar schaatsploegen ging zijn hart uit. Maar hij heeft ook ooit een ploeg leerlingen die op de fiets de elfstedentocht gereden hadden met een bezemwagen begeleid. Hij was nooit te beroerd om sportieve activiteiten te begeleiden en te ondersteunen.
Kees had groene handen. Tuinen, velden en bos van Hageveld vormden zijn natuurlijke habitat. Hij voelde zich er geworteld. Hoeveel nieuwe bomen heeft hij in al die jaren wel niet geplant? Vele. Bomen sneuvelen door ouderdom of door stormschade. Hij zaagde ze in stukken en gaf ze aan de natuur terug. Hij heeft het bos op Hageveld intensief gesaneerd en toegankelijk gehouden. De wildernis niet toegelaten. En ondertussen begeleidde hij dan ook nog leerlingen die een taakstraf dienden te verrichten in het bos. Met door hem geschikte bloemstukken heeft hij veel feesten en plechtigheden op Hageveld extra kleur en fleur gegeven. En de ruimten op Hageveld vroegen om groot uitgevoerde creaties. Bovendien heeft Kees het gebouw, de verbouwingen, het terrein, de tuinen en de seizoenen op Hageveld in een werkelijk schitterende collectie foto’s vastgelegd. Vele ingelijst. Die collectie vormt een waardevol archief van de Hageveldse historie in beeld van de afgelopen vijftig jaar. Zijn grote visie en inzet is ook niet onopgemerkt gebleven voor de buitenwereld. In 2019 werd het team groenbeheer van Hageveld geëerd met de David Eliza Erfgoedprijs. Deze prijs werd door de Historische Vereniging Heemstede-Bennebroek toegekend vanwege het onderhoud, herstel en instandhouding van het resterende Engelse park op Hageveld. Een ware erkenning voor jarenlange inzet voor de natuurlijke omgeving van Hageveld.
Met grote dankbaarheid voor al hetgeen Kees voor Hageveld heeft betekend, denken we aan hem terug. Hij ruste in vrede.